poniedziałek, 26 czerwca 2017

NARNIA - Narnia (2016)

Lata 90 to był czas kiedy pojawiało się wiele zespołów power metalowych i każdy z nich znalazł swoje grono słuchaczy i wielbicieli. Szwedzki band o nazwie Narnia szybko zyskał sławę, a każdy ich album to prawdziwa gratka dla fanów gatunku. Swoim stylem nawiązują do Avantasia, Edguy, At Vance czy Iron Mask. Znakomicie łączą elementy neoklasycznego metalu i power metalu, a przy tym dodają melodyjność i przebojowość. Efekt jest powalający, a Narnia stała się rozpoznawalnym zespołem dzięki temu. Ostatni album ukazał się w 2009 roku i „Course of generation” przyjął się dość średnio. Brakowało takiej energii, zadziorności i przebojowości jaką mieliśmy na pierwszych płytach. W 2010 r kapela przestała istnieć i powróciła dopiero w 2014 r w niemal klasycznym składzie, a owocem tego jest najnowsze dzieło w postaci „Narnia”.
 
Płyta ozdobiona skromną, ale klimatyczną okładką i nieco przybrudzonym brzmieniem sprawia wrażenie, jakby zespół przyłożył się tym razem. Celem było sięgnąć do swoich najlepszych dzieł i wrócić do korzeni. Typowa charakterystyczna tematyka o chrześcijaństwie sprawdza się i dodaje uroku całości. Specyficzny i techniczny wokal Christiania sprawia, że Narnia jest jedyna w swoim rodzaju i potrafi oczarować słuchacza. Mimo upływu lat wciąż ma w swoim głosie coś magicznego. Narnia to również ciekawe popisy gitarowe Carla i klimatyczne melodie wygrywane przez klawiszowca Martina. Tak właśnie brzmi Narnia. Jak przedstawia się nowy album?
 
Na wstępie mamy energiczny i przebojowy „Reaching for the top”, który oddaje to co najlepsze w power metalu. Przypominają mi się stare dzieła Edguy czy Avantasia. Niezwykle prosty i melodyjny utwór, który pokazuje klasę Narnia. Fani starego Helloween czy Freedom Call pokochają dynamiczny „I Still Believe”, który charakteryzuje się dużą dawką melodyjności i ciekawych motywów. Echa Bloodbound, Dio można doszukać się w marszowy i mroczniejszym „On the highest Mountain”, z kolei „one way to the promised land” ma w sobie sporo elementów progresywnych. Zespół urozmaica płytę bardziej heavy metalowym „Messengers” i chwytliwym „Who do You follow”, który ma w sobie więcej znamion power metalu. Sporo ciekawych zagrywek gitarowych mamy w złożonym „Moving On”, a dla fanów hard rockowych utworów zespół przygotował „Set the World on Fire”.
 
Dostajemy po 7 latach nie obecności Narnia album, który idealnie podsumowuje ich historię, działalność, styl, a także jest świetnym bilet powrotnym do świata power metalu. Narnia znów żyje i ma się bardzo dobrze. Mam nadzieję, że na kolejnym album nie trzeba będzie czekać kolejnych 7 lat, zwłaszcza że jest to wyjątkowy zespół o dużym potencjale.

Ocena: 8/10

piątek, 23 czerwca 2017

KROKUS - Big Rocks (2017)

W 2010 r Krokus wydał świetny „Hoodoo”, który był powrotem do korzeni i jednym z ich najlepszych wydawnictw. Klasyczny skład sprawił, że zespół przeżywa drugą młodość i kolejny album w postaci „Dirty Dynamite” to tylko potwierdził. Mimo lat, mimo swojego podeszłego wieku panowie grają wciąż wysokiej klasy hard rock w stylu Ac/Dc. Ostatnie dzieło ukazało się w 2013r i od tamtego czasu zespół wydał tylko wydawnictwo koncertowe. Mamy rok 2017, a Krokus zamiast wydać pełno metrażowy album wydaje tylko krążek na którym mamy covery klasycznych rockowych utworów. Troszkę to mało, ale dobre i to, zwłaszcza że dawno nic ta szwajcarska machina nie wydała. „Big Rocks” to album, który sprawia sporo radości i jest miłą wycieczką po historii rocka.

Typowa dla tego zespołu okładka i brzmienie tylko potwierdzają, że panowie są w bardzo dobrej formie. Na płycie znajdziemy „NIB” z repertuaru Black Sabbath, który brzmi jak kawałek Krokus, tak więc dodali coś od siebie. Nie mogło zabraknąć coś z twórczości Queen i „Tie Your mother down” sprawdza się idealnie. Jeszcze ciekawiej wypada energiczny „My Generation” The Who, w którym Marc pokazuje że jest niczym jak wino czyli im starszy tym lepszy. Jego wokal jest zadziorny i taki naturalny. Przebojowy „Wild Things” The Troogs też ma swój charakter i taki Krokusowy styl. Płytę promował kultowy „The House of the rising Sun”, który nabrał mrocznego klimatu i niezwykłego ciężaru. Do udanych coverów na pewno warto zaliczyć „Gimme Some Lovin” czy kultowy hit Led Zeppelin w postaci „Whole Lotta love”. Słabszym punktem jest cover Boba Dylana w postaci „Quinn the eskimo”, na szczęście mamy energiczny „Jumpin Jack flash”, który zaciera złe wrażenie.

Sama płytę należy bardziej traktować jako ciekawostkę i mam nadzieję, że zespół szybko zbierze siły i zacznie pracować nad nowym albumem bo czas nagli. Jest forma, ale szkoda tracić czas na takie nie potrzebne wydawnictwa, które nie wiele wnoszą do dyskografii.


Ocena: 7/10

wtorek, 20 czerwca 2017

WIZARD - Fallen Kings (2017)

Troszkę się nazbierało zespołów grających w stylu Manowar, ale wciąż do czołówki najlepszych należy niemiecki band o nazwie Wizard. Działają od 1989 r  i mają na swoim koncie 11 albumów, z czego najnowszy krążek "Fallen Kings" ukazał się w tym roku. Ostatnie dwa wydawnictwa, były poprawne, ale brakowało tego epickiego klimatu zakorzenionego w twórczości Manowar, tych bojowych chórków i chwalenia heavy metalu i odyna. Brakowało tych wszystkich smaczków, z których był znany Wizard od samego początku. Każdy z fanów marzył o powrocie do korzeni, do poziomu i stylu z "Odin" czy "Thor". Nadzieja pojawiła się w raz z promocją "Fallen Kings". Wtedy zespół udostępnił obiecujące próbki nadchodzącego albumu. Można było wyczuć, że band chce wrócić do swojego najlepszego okresu i znów tworzyć epicki heavy/power metal przesiąknięty twórczością Manowar.

Rzeczywiście"Fallen Kings" jest najlepszym albumem niemieckiej formacji od czasów "Thor" czy może sięgając "Odin". Jest bardziej klasycznie, bardziej epicko i bardziej w stylu Manowar co ucieszy fanów starych płyt Wizard. Zespół znów stawia na przebojowość, mocne, epickie riffy i podniosłe refreny. Słychać, że jest to płyta z kręgu epickiego heavy/power metalu. Zresztą już klimatyczna okładka "Fallen Kings" przypomina stare okładki typu "Odin". Do tego wszystkiego mocne, soczyste brzmienie które uwydatnia jego atuty. Wizard to przede wszystkim charakterystyczny wokal Sven D'Anna, a także zgrany duet gitarowy Micheal i Dano. Na płycie dzieje się sporo i roi się od ciekawych melodii, ostrych riffów, czy urozmaiceń. To wszystko składa się na równy i zapadający w głowie materiał. Każdy utwór to perełka i uczta dla fanów Wizard.

Na sam start dynamiczny "Liar and Betrayer", który promował ten album. Strzał w dziesiątkę, bowiem kawałek mocno nawiązuje do "Odin". Prosty, ostry riff, epicki klimat, przebojowe solówki i spora dawka dynamiki.  Spokojny i mroczny "We are The masses" to marszowy kawałek o epickim charakterze. Tutaj czuć właśnie te inspiracje Manowar. Brzmi to obłędnie. Na płycie nie brakuje ostrych, power metalowych petard i kolejnym tego dowodem jest rozpędzony "Live Your Life". To jest Wizard za jakim tęskniliśmy. "Brothers in Spirit" to z kolei stonowany i bardziej true metalowy kawałek, który potrafi uraczyć nas epickim klimatem. Prawdziwym kilerem na płycie jest energiczny "White Wolf", który śmiało mógłby znaleźć się na "Odin". Dawno Wizard nie grał tak z ikrą. Zespół błyszczy w marszowym i epickim "Wizard until the end", który jest znakomitym nawiązaniem do najlepszych lat Manowar. Jest przebojowo, a przy tym bardzo melodyjnie. Kolejny hit na płycie.  Nutka toporności to mocna strona dynamicznego "Let us Unite' oraz złowieszczego "Frozen Blood", który jest jednym z najdłuższych i urozmaiconych kawałków na płycie. Całość zamyka energiczny "You're the king", który idealnie wieńczy ten album.

Troszkę minęło za nim Wizard wrócił na właściwie tory, ale warto było czekać. "Fallen kings" to album na miarę klasycznych wydawnictw Wizard. Najlepsze dzieło od czasów "Thor". Płyta jest wyrównana, dynamiczna, epicka i w zasadzie każdy utwór to perełka. Warto obczaić najnowsze dzieło Wizard!

Ocena: 9/10

BALTIMOR - Eepos (2017)

Kiedy patrzy się na okładkę najnowszego albumu Baltimor zatytułowanego „Eepos” to na myśl przychodzą wydawnictwa black metalowe czy death metalowe. Jednak ten fiński band, który zadebiutował w 2014 r specjalizuje się w heavy/speed metalu. Co ich wyróżnia na tle innych kapel to bez wątpienia mroczniejszy klimat, a także nutka hard rocka, NWOBHM czy wreszcie stoner rocka. Trzeba przyznać, że mamy wybuchową stylistykę, która sprawdza się. „Eepos” na pewno zaskoczy nie jednego fana klasycznych dźwięków, a płyta robi spore wrażenia. Wszystko przez przemyślany i dynamiczny materiał, który potrafi oczarować przebojowością i dużą dawką melodyjności. Nie brakuje hitów i pomysłowych riffów. Charyzmatyczny wokalista i zgrani gitarzyści sprawiają, że Baltimor nie da się pomylić z innym bandem. Już pierwsze dwa kawałki tj „In Helen” i „Night time remblers” pokazują jak utalentowany jest zespół i jak ogromny na ich muzykę miały lata 70 i 80. Jest klasycznie, jest mrocznie i przebojowo. Echa hard rocka i NWOBHM można usłyszeć w rytmicznym „Marauder”. Z kolei w ostrzejszym „Hearse man” można doszukać się elementów stricte thrash metalowych czy power metalowych i jest to jeden z moich ulubionych kompozycji na płycie. Muzyka Iron Maiden też dała się we znaki Baltimor i to słychać w rozpędzonym i melodyjnym „Hell in a Cell”. Płyta jest bardzo równa, bardzo zadziorna i nie zwykle dynamiczna. Każdy utwór to prawdziwka perełka i tytułowy „eepos” potrafi urzec bojowym charakterem i epickością. „The crusher” też jest pełen speed/thrash metalowego łojenia i to robi ogromne wrażenie. Całość zamyka bardziej złożony i marszowy „Heavy metal shit”, który zabiera nas do świata Black Sabbath. Nie ma słabych punktów i właściwie każdy element jest tutaj ważny i kluczowy. Album jest wypakowany hitami, mocnymi riffami, a klasyczne patenty sprawiają, że całość jest jeszcze bardziej autentyczna. Jedna z najmilszych niespodzianek roku 2017.

Ocena: 9.5/10

sobota, 17 czerwca 2017

EDENBRIDGE - The great momentum (2017)

Na nowy album austriackiej formacji Edenbridge przyszło czekać fanom 4 lata i najnowsze dzieło w postaci „The great momentum” to kwintesencja tej formacji. Nie brakuje tutaj symfonicznego metalu, power metalu i progresywnego metalu, czy bardziej złożonych kompozycji. W Edenbridge sporą rolę odgrywa wokalistka Sabine, która potrafi budować mroczny i podniosły klimat. Dzięki niej zespół jest łatwo rozpoznać, a sam styl zyskuje odpowiedniej oprawy. Dominik i Lanvall z kolei odpowiadają za warstwę instrumentalną i najlepszą zaletą jest pomysłowość i urozmaicenie materiału. Nowe dzieło niczym w sumie nie zaskakuje, ale od razu wiadomo, że to album Edenbridge. Całość otwiera podniosły i orkiestrowy „Shiantara”, który pokazuje progresywne oblicze zespołu. Bardziej stonowany „The Die is not Cast” jest bardziej klimatyczny i dobrze wykorzystano tutaj aspekty rockowe. Znacznie ciekawsze są ostrzejsze kawałki i mam tutaj namyśli zadziorny „The Visitor” czy wreszcie przebojowy „Return to the grace”, które mają w sobie więcej power metalowej natury. Słabym punktem płyty są komercyjne kompozycje, które nic nie wnoszą. Mam tutaj namyśli choćby nijaki „Only a whiff of life”. Całość zamyka 12 minutowy „The greates gift of all”, który jest najbardziej rozbudowany w swojej strukturze i z drugiej strony jest to najciekawszy utwór. Cały czas się coś tutaj dzieje i jest kilka bardzo wciągających motywów. Sam album może nie jest z górnej półki, może nie wszystko jest tutaj dopracowane, ale jest kilka aspektów co czyni album solidnym. Dobry klimat, zróżnicowanie i wokal Sabine są atutami „The great momentum”.

Ocena: 5.5/10

środa, 14 czerwca 2017

VICTORIUS - Heart of phoenix (2017)

Kiedy coś się sprawdza i jest stabilność to po coś zmieniać i szukać dziury w całym? Niemiecki band Victorius wyszedł z takiego samego założenia i w efekcie ich kolejne dzieło w postaci „Heart of Phoenix” to czysta kontynuacja poprzednich dzieł. To już 4 album tej formacji i w swojej naturze bardzo podobny do poprzednich wydawnictw. W skrócie szybki, energiczny power metal, który nawiązuje do lat 90. W ich stylu można doszukać się wpływów Dragonforce, Gamma ray, Freedom Call czy Helloween. Klasyczne brzmienie i podejście do tematu. Do tego rasowy i uzdolniony wokalista David Babin i zgrany duet gitarzystów i mamy sprawny zespół. Panowie działają od 2004 r i w tak krótkim czasie szybko wbili się do grona najciekawszych zespołów, a ich najnowsze dzieło to tylko potwierdza. Victorius dalej korzysta z prostych i chwytliwych patentów, które dadzą w rezultacie hity, które na długo zostaną w pamięci. Nowy album to kopalnia hitów, w dodatku album łatwy w odbiorze, dynamiczny i zróżnicowany. Dominuje szybkość, ale nie brakuje ciekawych smaczków i urozmaiceń. „Shadowwarrios” jak i „Hero” to power metalowe petardy, które szybko pokazują słuchaczowi z czym mamy do czynienia. Jest moc i energia, która zaraża od samego początku. W „End of the Rainbow” można dostrzec pewne elementy Rhapsody, Hammerfall czy Freedom Call. Pomysłowy riff i dobrze wpasowane chórki nadają podniosłości temu kawałkowi. Jednym z moich ulubionych utworów na krążku jest nieco rycerski, bardziej marszowy „Die by my sword”, który pokazuje zespół z nieco innej strony. Melodyjny motyw i klimatyczne partie klawiszowe sprawiają, że „Sons of Orion” zachwyca klimatem i aranżacjami. Echa Rhapsody można usłyszeć w nieco bardziej symfonicznym i agresywniejszym „Empire of Dragonking”. W zasadzie zespół nie bawi się w półśrodki i od początku do końca serwuje nam power metalowe petardy, które są osadzone w klasycznych latach 90. Dynamiczny „Hammer of justice”, bardziej progresywny „Beyond the iron sky”, czy agresywny i mroczniejszy „Virus” są tego dobrym przykładem. Całość zamyka bardziej komercyjny „A million lightyers”, który pozwala nieco odsapnąć po takiej dawce szybkiego power metalu. Victorious powrócił z kolejnym świetnym i bardzo dobrze wyważonym albumem, który od początku do końca serwuje nam wysokiej klasy power metal. Jest sporo ciekawych i chwytliwych melodii, a album kipi pozytywną energią. Słychać, że zespół dobrze się bawi przy tym, w dodatku jest to szczera muzyka prosto z serca. Ja to kupuje.

Ocena: 9/10

niedziela, 11 czerwca 2017

METAL LAW - Hellrider (2016)

W roku 2008 sporym zainteresowaniem cieszył się album „Lawbreaker” grupy Metal Law. Młody band prosto z Niemiec pokazał, że można wciąż grać klasyczny heavy metal z domieszką speed metal, a przy tym dobrze się bawić. Panowie nie kryli zamiłowania do Manowar, Judas Priest, Saxon czy Iron Maiden. Choć było to wtórne i oklepane, to sprawiało sporo frajdy. Szkoda tylko, że w tamtym okresie zespół przepadł po wydaniu tego krążka. W 2016 r jednak panowie wrócili i udało się wydać kolejne wydawnictwo w postaci „Hellrider”. Choć zespół tworzą inni muzycy, to jednak styl i wizja grania klasycznego heavy metalu nie zmieniła się. Z starego składu został wokalista i gitarzysta Karsten Degling, który napędza ten band. Jego wokal jest zadziorny, a zagrywki gitarowe jakby wyjęte z lat 80, co bardzo mi odpowiada. „Hellrider” jest również bardzo energiczny i przebojowy jak „Lawbreaker” , tak więc mamy bardzo udaną i dojrzałą kontynuację. Nieco kiczowata okładka i takie nieco surowsze brzmienie sprawiają, że nowe dzieło Niemców jeszcze bardziej nawiązuje do lat 80. Najważniejsze jest jednak to, że przez ponad 50 minut zespół nie zanudza nas. Po krótkim wstępie zespół atakuje nas mocnym i energicznym „Masquerade”, który oczywiście nawiązuje do starych płyt Judas Priest czy Iron Maiden, ale wychodzi im to bardzo dobrze. Prosty riff i sprawdzone patenty zdają tutaj egzamin. Tytułowy „hellrider” wyróżnia się pomysłowymi i melodyjnymi zagrywkami gitarowymi. Mario i Karsten rozumieją się i razem tworzą zgrany duet i to słychać na każdym kroku. Po względem motoryki, klimatu i partii wokalnych „Thundergod” przypomina największe przeboje Manowar. Jest to jeden z najlepszych utworów na płycie. Kolejny jakże udanym utworem jest energiczny „Lord of Evil” i tutaj więcej jest zaczerpnięte z żelaznej dziewicy. Na pewno warto wyróżnić bojowy i bardziej epicki „In metal We trust”, melodyjny „Power nad glory” czy zadziorny „Invader”, który wieńczy tą płytę. Właściwie każdy utwór jest solidny i potrafi przykuć uwagę słuchacza. Metal Law wrócił i to naprawdę z dobrym albumem, który powinien zainteresować fanów klasycznego metalu.

Ocena: 7/10

sobota, 10 czerwca 2017

ICED EARTH - Incorruptible (2017)

Wielkie zespoły przyzwyczaiły nas do bardzo dobrych albumów, do dzieł skończonych i nie powtarzalnych. To właśnie od tych zasłużonych kapel, które tak wiele wniosły do heavy metalu można wymagać i oczekiwać równie ciekawych wydawnictw co kilkanaście lat temu. Bez wątpienia takim wielkim zespołem jest amerykański Iced Earth, który miał ogromny wpływ na gatunek power metalu. Pokazali, że można świetnie połączyć świat melodyjnego power metalu z brudnym i zadziornym thrash metalem. Gitarzysta Jon Shaffer stał się gwiazdą i jednym z najbardziej utalentowanych gitarzystów i kompozytorów. To on jest liderem tego bandu. miał kilku świetnych wokalistów i mam tu na myśli choćby Matta Barlowa czy Tima Rippera Owensa. Trzeba przyznać, że wraz z przyjściem byłego wokalisty Into Eternity - stu Blocka kapela ożyła. Iced earth znów jest na fali. "Dystopia" to jeden z najlepszych albumów Iced Earth, a "Plagues of Babylon" to nie najgorsza kontynuacja. Po 3 latach przyszedł czas na kolejne dzieło. "Incorruptible" to płyta w podobnej konwencji i stylu co dwa poprzednie albumy, ale nie jest to kalka tamtych dzieł.

Okładka jest po prostu miła dla oka. Jest typowy stwór i dobry dobór kolorów. Przyciąga uwagę, ale jak wiemy to zawartość jest tym co nas najbardziej interesuje. Nie ma mowy o przebojowości z 'Dystopia", też nie czuje ciężaru z "Plagues of Babylon". Miało być ostro na tym albumie, ale jakoś tego nie czuje. Jak się okazuje kawałki, które zespół udostępniał są jednymi z najlepszych na płycie. "Great Heathen Army" jest klimatyczny, podniosły i na swój sposób epicki. Tutaj Iced Earth pokazuje, że można nawiązać do świetnego "Dystopia". Jon wygrywa tutaj mocny i chwytliwy riff, tak więc mamy taki klasyczny Iced earth."Raven wing"jest bardziej stonowany i bardziej toporny, ale brakuje mu kopa i jakiegoś ciekawego motywu. Ot co solidny kawałek, ale bez fajerwerków. Moim faworytem od początku był rozpędzony i złowieszczy "Seven Headed Whore", który przypomina mi "Boiling Point". Niezwykle ostry kawałek, który zapożycza to i owo z "Painkiller" Judas Priest. W takich utworach Stu Block wypada najlepiej. Taki właśnie powinien być cały album. Prawda niestety jest mniej optymistyczna. "Black Flag" zaczyna się niczym utwór Metaliki. Jest spokojny i klimatyczny wstęp, a potem utwór nabiera mocy. Jest heavy metalowo i ciekawe aranżacje potrafią przyprawić o ciarki."The Veil" jest bardziej romantyczny, bardziej balladowy. Jest ciekawy, ale też czegoś mi tutaj brakuje. "The Relic" wyróżnia się na tle innych utworów Iced Earth, a wszystko za sprawą nieco hard rockowego feelingu. Na pewno co tutaj zasługuje na uwagę to złożone i melodyjne solówki. Dalej mamy nieco bardziej przebojowy "Brothers" choć i tutaj mało power metalu i mocy, która jest tak pożądana. Końcówka próbuje zatrzeć zła wrażenie. Pojawia się dynamiczny i power metalowy "Defiance", który również nasuwa na myśl "Dystopia". Taki Iced earth najbardziej mi odpowiada. Na koniec mamy perełkę w postaci "Clear the Way", który twa ponad 9 minut. Sporo się tutaj dzieje i Jon przemycił sporo ciekawych motywów. Utwór jest dopracowany i można zaliczyć go do najlepszych na płycie. Ciekawa linia melodyjna i trafiony refren sprawiają, że utwór zapada w pamięci.

Dlaczego całość nie mogła być jak zamykający utwór? dlaczego tak mało power metalu i ciekawych melodii? Dlaczego płyta jest tak mało przebojowa? Czyżby brak pomysłów? Mimo widocznych wad i tak płyta się broni. Soczyste brzmienie, doświadczenie muzyków, głos Stu Blocka i mocny heavy metalowy materiał. Choć utwory nie są wysokich lotów to i tak mało kto gra na takim poziomie technicznym. Na pewno warto obczaić, choć szykujcie się na rozczarowanie.

Ocena: 7/10

WHITE SKULL - Will of the Strong (2017)

W 2010 r wróciła do White Skull Frederica De Boni i zespół znów wrócił na właściwe tory. Zaczął grać to z czego słynął, czyli dynamiczny i melodyjny power metal z domieszką epickiego metalu. Charakterystyczny wokal Fredericy uczynił ten zespół rozpoznawalnym i jednym z najciekawszych jeśli chodzi o power metal. W 2012 roku włoski band wydał "Under This Flag", który był pierwszym albumem z oryginalną wokalistką od czasów "Tales from the North" i kultowego "PublicGlory, secret Agony", które ukazały w 1999r i 2000r. Wielu fanów na to wydarzenie czekało i rzeczywiście nowy krążek kontynuował to co zespół grał z Fredericą. Płyta była dynamiczna, przebojowa i bardzo power metalowa. Tak o to zespół wydał jeden ze swoich najciekawszych albumów. Minęło 5 lat i White Skull w końcu wydał 10 album studyjny zatytułowany "Will of Strong". Czy udało się utrzymać wysoki poziom poprzedniczki i styl znany nam z "Public Glory, Secret Agony"?

Powrót Fredericy służy white Skull, bo nowy album to znów klasyczny White Skull. Jest duża dawka energii, nie brakuje chwytliwych melodii, wciągających motywów, a wszystkie jest zagrane z polotem i z miłością do power metalu. Zespół nawiązuje do swoich kultowych albumów i to nawiązywanie nie jest nachalne, ale naturalne i takie swoiste. White Skull kontynuuje tam gdzie skończył z Fredericą w 2001 roku. Nowy album jest dynamiczny, bardzo power metalowy i w sumie mamy tutaj same petardy, które kuszą przebojowością i podniosłymi refrenami. Frederica napędza całość swoim niepowtarzalnym wokalem.Tony i Danilo dwoją się i troją by wygrywać pełne szaleństwa i przebojowości solówki. Trzeba przyznać, że każdy riff, który słychać na płycie jest zadziorny i pomysłowe, tak więc nie ma powodów do narzekania. Płytę zdobi taka dość klasyczna okładka, która przypomina tą z "Public glory, secret agony" i to jest dobry powód, żeby sięgnąć po nowy White Skull.

Na płycie znajdziemy 12 kawałków i każdy niesie z sobą coś specjalnego. "Endless Rage" buduje napięcie i wprowadza nas w tajemniczy klimat płyty. Od razu nasuwają się lata 90 i najlepsze płyty White Skull, tak więc to krótkie intro sprawdza się idealnie. Pierwszy na strzał idzie rozpędzony "Holy Warrior" i to jest power metalowa petarda. Chwytliwa melodia, prosty i przebojowy refren,a  do tego złożone i godne uwagi solówki. Nie ma się do czego przyczepić, bo taki White Skull jest zawsze mile widziany. Epickość atakuje nas w rozbudowanym i urozmaiconym "Grace o Malley". Gitary tutaj brzmią po prostu smakowicie. Jest zadziornie, melodyjnie i klasycznie. Najlepsze jest przyspieszenie i wkroczenie chwytliwego refrenu. Kolejny hit White Skull ot co. Płytę promował rozpędzony "Will of the Strong". Dobry wybór, zwłaszcza że kawałek odzwierciedla cały materiał, a także styl white Skull. Dalej mamy 6 minutowy "Lady of Hope", który zaczyna się bardzo epicko, a wszystko dzięki gregoriańskiemu chórowi. Nie brakuje tutaj także elementów stricte power metalowych. Co zwraca tutaj uwagę to partie basu i od razu można poczuć moc tego kawałka. Jednym z ostrzejszych utworów na płycie jest zadziorny "I am your Queen". Allesanro Muscio to nowy nabytek zespołu i w sumie jego partie klawiszowe napędzają bardzo melodyjny "Hope was Wings". Nie ma nudnych kawałków, a apetyt na resztę rośnie z każdą sekundą. Metalowy hymn i White Skull? W sumie czemu nie? "Metal Indian" potwierdza, że zespół radzi sobie w takiej stylizacji. Najspokojniejszym utworem na płycie jest "Sacrifice" i dobrze jest troszkę odpocząć, bo w sumie cała płyta to dynamiczny i przebojowy power metal. Końcówka płyty to przebojów w postaci "Lay over" oraz zadziornego "Warrior Spirit", który przypomina momentami Battle Beast.

White Skull przeżywa drugą młodość i najnowszy album w postaci "Will of the Strong" to tylko potwierdza. Płyta jest równa i bardzo przebojowa. Każdy utwór to właściwe hit i kwintesencja stylu White Skull. Uczta dla fanów power metalu, a także fanów zespołu. Brać w ciemno!

Ocena: 9.5/10

czwartek, 8 czerwca 2017

ORDEN OGAN - Gunmen (2017)

Jest wiele scen heavy metalowych i każda czymś się charakteryzuje i każda ma coś innego do zaoferowania. Jednak mimo wszystko, wciąż ma słabość do niemieckiej sceny metalowej. To właśnie stamtąd pochodzą moje ulubione kapele i najlepsze jest to, że ten kraj wciąż dostarcza nam nowych ciekawych zespołów. Jednym z takich zespołów, który szybko wbił się do grona najlepszych niemieckich zespołów grających heavy metal jest bez wątpienia Orden Ogan. Działają już 21 lat, wciąż zaskakują i pokazują innym, że można grać ciekawie, specyficznie i przy tym wyróżnia się na tle innych. Zespół oczywiście wciąż działa i ostatnie ich albumy są coraz lepsze. "To the End" to był przełom w ich karierze, a "Ravenhead" to jeden z moich ulubionych albumów tej grupy. Najnowsze dzieło w postaci "Gunmen" nie ustępuje pod względem poziomu artystycznego. W czym tkwi klucz do sukcesu Orden Ogan? O to jest pytanie.

Odpowiedzi na to pytanie daleko nie trzeba szukać. Ta kapela po prostu czerpie garściami z kultowych kapel pochodzących z Niemiec. Odświeża co nieco, dodaje trochę od siebie i gotowe. Tak o to narodziła się jedna z najlepszych kapel grających power metal z elementami folk metalu.Mało komu udaje się wykorzystać patenty Running Wild,Blind Guardian, Falconer, Elvenking, czy Gamma Ray. Na "Gunmen" nie ma niespodzianki, bo zespół kontynuuje to co zaczął na "To The End". Tak więc jest masa energicznych riffów, chwytliwych melodii i podniosłych refrenów. Jednym słowem Orden Ogan w najlepszym wydaniu. Sebastian z każdym albumem śpiewa jakby jeszcze lepiej i z większym uczuciem. Odwala tutaj kawał dobrej roboty. W dodatku tworzy z Tobim zgrany i dopasowany duet gitarowy. Ich pojedynki są na wysokim poziomie i tego czasami brakuje na tego typu płytach.

Album promował tytułowy "Gunmen" i to jest prawdziwy metalowy hymn, który na pewno zagości w setliście koncertowej. Energia, ciekawa melodia, zapadający refren i te popisy gitarowe, czyli Orden Ogan w pełnej okazałości. Jeden z najlepszych utworów Orden Ogan i to nie podlega wątpliwości. Dalej mamy nieco urozmaicony "Fields of Sorrow", który przemyca elementy progresywnego metalu i folk metalu. Dalej mamy nieco toporniejszy "Forlorn and forsaken", który jest przyozdobiony ciekawymi melodiami. Kolejny znakomity przebój na płycie i przykład jak grać power metal wysokich lotów.  Fani Running Wild powinni docenić nieco piracki "Vampire in Ghost Town", który imponuje aranżacjami i feelingiem. Nie pierwszy raz zespół robi hołd dla twórczości Running Wild. Liv Kristine pojawia się gościnnie w power metalowej petardzie w postaci "Come with me to the other side", który ma sporo zapożyczeń z starych utworów Blind Guardian. Mamy też podniosły i przebojowy "The Face of silence", który też czerpie garściami z Running Wild czy Falconer. Co może tutaj imponować to ciekawe przejścia między poszczególnymi motywami gitarowymi. Mamy też tutaj treściwy, ale i bardzo klimatyczny "Ashen Rain" czy ostrzejszy "One last Chance", który bliźniaczo przypomina dokonania Persuader. Tak dotarliśmy do punktu kulminacyjnego, czyli "Finis Coronat Opus". 8 minutowy kolos, który idealnie wieńczy ten znakomity album.

Orden ogan znów to zrobił! Nagrał kolejny świetny album, który potrafi oczarować klimatem i  dynamiką. Nie każdy nagrywa takie albumy jak Orden Ogan i nie każdemu udaje się zabrać słuchacza do najlepszych lat Blind Guardian czy Running Wild. Wielki szacunek i najlepsze jest to, że niemiecka scena metalowa kryje wiele takich świetnych kapel. Jak tu można nie przepadać za tym rejonem metalowej sceny?

Ocena: 9.5/10

ETERNAL FEAR - Killing Time (2017)

Kto by pomyślał, że szwedzki band o nazwie Eternal Fear zajdzie tak daleko? Mało kto obstawiał, że zespół przetrwa 22 lata działalności  i nagra 5 studyjnych albumów. Robi to ogromne wrażenie i napawa optymizmem, jeśli chodzi o przyszłość tej kapeli. Najnowsze dzieło w postaci "Killing Time" to nie podważalny dowód na to, że Eternal fear grać potrafi i to na wysokim poziomie. Idealny przykład, że można grać klasycznie, ale zarazem nowocześnie i z przytupem. Jest to nie lada gratka dla fanów mrocznego heavy metalu, w którym przeplatają się elementy power metalu, thrash metalu czy stooner rocka.

Kapela działa od 1995 r i wypracowała pewne swoje schematy i sprawdzone elementy. Mroczny klimat, soczyste, nieco przybrudzone brzmienie, ostre riffy czy specyficzny wokal Ove Johnssona. Jak ktoś lubi nowoczesne brzmienie, które ma być ostre i mocarne, ten bez wątpienia po lubi to jak brzmi dzieło szwedów. Mocnym punktem zespołu jest Ove Johnsson, który brzmi jak zagubiony wokalista Bloodbound. Niezwykła technika i umiejętność przechodzenia z wysokich rejestrów w niskie. Bez wątpienia to właśnie Ove napędza muzykę Eternal Fear. Sekcja rytmiczna jest dynamiczna i zgrana, zaś gitarzyści dają niezłego czadu. Stawiają na dobrą zabawę, ciekawe melodie i urozmaicone riffy. Dzięki temu płyta nie jest na jedno kopytu i nie przynudza.

Płytę otwiera słynne już wycie syreny i tak o to zaczyna się pierwszy killer w postaci "Thy will be done". Ciekawa mieszanka stylów Judas Priest, Nightmare, czy Iced Earth.  Imponujące dźwięki nas atakują. Riffy są mroczne, ciężkie ale i bardzo melodyjne. Tak powinno się grać heavy metal na miarę naszych czasów.  Stooner rocka gdzieś wybrzmiewa w melodyjnym "Age of Glory", choć nie brakuje tutaj elementów power metalowych. Kolejny mocny i zadziorny kawałek, który pokazuje że Eternal Fear zna się na rzeczy. Trzeci utwór to "black Country" i tutaj wkraczamy w rejony thrash metalu to i nie brakuje skojarzeń z Artillery, Overkill, czy Iced Earth. Zespół ponoć lubi inspirować się twórczością Black Sabbath i słychać to poniekąd w melodyjnym "The Shadow". Tytułowy "Killing Time" jest stonowanym, marszowym i ponurym kawałkiem. Sam motyw i konstrukcja utworu jest intrygująca i na długo zostaje w głowie. "Halls of Odin" to najbardziej rockowy kawałek i w nim jest najwięcej patentów z stoner rocka. Niezwykle przebojowy i melodyjny utwór. "Child of Darkness" to kolejna petarda i kolejny kawałek o thrash metalowej naturze. Dobra  melodia to połowa sukcesu do uzyskania przeboju. Taką na pewno mamy w energicznym "Evil Ways". Całość zamyka mroczny i wciągający "Chamber of Lies", który również jest miłą wycieczką w rejony znane nam z płyt Black Sabbath.

Ktoś pomyśli sobie, że to kolejna płyta z serii jedna z wielu, jednak tutaj zespół zaskakuje i stara się wyróżnić na tle innych płyt z roku 2017. Jest melodyjnie, jest mrocznie, ciężko, czasami thrash metalowo, czasami nawet rockowo, ale wszystko jakoś tak nowocześnie podane. Niby płyta z kręgu heavy metalu, ale jakoś tak wyróżnia się na tle innych płyt tego typu z roku 2017. Czas zagłębić się w twórczość Eternal fear bardziej dokładniej, bo jest to prawdziwy diament, który mógł nie którym umknąć.

Ocena: 9.5/10

HOLLOWSTONE - Walking between the worlds (2016)

Jakoś nigdy wcześniej nie natknąłem się na amerykański Hollowstone, pomimo że mają na swoim koncie dwa albumy i działają od 2008 roku. Nadarzyła się w końcu okazja bo zespół wydał najnowszy krążek w postaci „Walking Between The Worlds”, który ukazał się w 2016 r. Zespół stara się grać power metal wplątując w to progresywny rock, heavy metal czy symfoniczny metal. Mieszanka dość odważna i w sumie różnie to się kończy. Raz sukcesem, a raz niepowodzeniem. Sami muzycy grać potrafią i wiedzą jak przyciągnąć uwagę słuchacza. Przykładem jest wokalistka Chelsea Wratchild, która potrafi śpiewać w wysokich rejestrach i momentami zadziornie. To ona jest motorem napędowym zespołu. Najnowsze dzieło nie jest może czymś nadzwyczajnym, ale może wciągnąć fanów symfonicznego power metalu czy też fanów progresywnego metalu. Klimatyczna okładka i soczyste, mocne brzmienie to nie jedyne plusy „Walking Between the worlds”. Zawartość też nie wiele odstaje i potrafi przekonać słuchacza do tego co oferuje zespół. Zaczyna się wyśmienicie bo od rozpędzonego „The dreaming city”, w który dzieje się sporo. Zespół tutaj wtrącił zagrywki neoklasyczne, symfoniczną podniosłość i progresywność które przejawia się w partiach gitarowych. Power metal też da się wyczuć. W „Time” zespół ociera się o progresywny rock i swoje robią klawisze, które dodają klimatu Deep Purple. Nieco ostrzejszy i mroczniejszy jest „Into oblivion” , który pokazuje że zespół potrafi grać nowocześnie. „Battle Cry” to nie cover Judas Priest, choć nie brakuje elementów wyjętych z twórczości Brytyjczyków. Bardzo podoba mi się marszowy, epicki i bardziej urozmaicony „Festival of Souls”, w którym zespół znakomicie miesza wszelkie elementy z poprzednich kawałków. „Dissapear” z nutką death metalu przypomina twórczość Epica. Jest to kolejny ostrzejszy kawałek na płycie. Całość zamyka klimatyczny i ponury „lost soul of the asylum”. Bardzo specyficzna płyta, która znajdzie swoje wąskie grono fanów. Mamy tutaj klimat, ciekawe i bardziej złożone kompozycje, gdzie melodie nie są wcale takie proste. Jednak wszystko jest ładnie i pomysłowo rozegrane. Każdy kto lubi symfoniczny metal czy progresywny metal powinien zapoznać się z Hollowstone.

Ocena: 7/10

poniedziałek, 5 czerwca 2017

HIGH SPIRITS - Motivator (2016)

Szukacie luźnej muzyki, która nie przytłoczy was formą? Chcecie się odprężyć przy łatwych i chwytliwych kawałkach? Chcielibyście odpłynąć przy mieszance Scorpions i Iron Maiden? To znak, że musicie sięgnąć po najnowsze dzieło High Spirits. Ta formacja bardziej jest postrzegana jako projekt muzyczny multiinstrumentalisty Chrisa Blacka, który jest znany z Pharaoh czy Dawnbringer. Dwa poprzednie albumy pokazały, że muzyka High Spirits jest prosta, chwytliwa i bardzo klasyczna. Od razu słychać tą fascynację latami 80. jeśli komuś nie przeszkadza prostota i wtórność, ten szybko odnajdzie się na „Motivator”. Na krążek przyszło czekać fanom 2 lata i w zamian dostajemy nie całe 30 minut muzyki. Troszkę mało, ale i tak warto poświęcić ten czas, by wybrać się w podróż do lat 80. Prostota i kicz bije z okładki „Motivator”, ale od razu wiadomo z czym mamy do czynienia. Materiał jest krótki, ale bardzo treściwy i trafny. Płyta właściwie niczym nie zaskakuje, ale wszelkie niedociągnięcia są nadrabiane przebojowością i chwytliwy melodiami. Zdaje to egzamin i dzięki temu mamy kolejny udany album High Spirits. „Up and Overture” to krótkie intro, które szybko wprowadza nas w świat Chrisa Blacka. Szybki i energiczny riff, który utrzymany jest w speed metalowej konwencji to atut „Flying High”. Czysty i melodyjny wokal Chrisa sprawia, że każdy utwór staje się hitem. Prosta forma, a jednak jest tyle radości z tego. „This is the night” nieco cięższy, ale zarazem bardziej hard rockowym i jakby zagrany z miłości do Scorpions. Iron Maiden też musiał dać o sobie znać i w sumie pojawia się w rozpędzonym „Reach for The glory”, który wyróżnia się ciekawymi popisami gitarowymi. Z kolei hard rockowy hit w postaci „Do you wanna be famous” przypomina stare dobre dokonania Def Leppard. Nieco słabszy jest stonowany „Haunted by love” i znacznie lepiej wypada singlowy„Take me home”, który jest mocno inspirowany Scorpions czy Kiss. Całość zamyka „Thank You”, który znów utrzymany jest w szybszym tempie, z kolei cała motoryka to stary dobry motorhead. Nie ma w sumie słabych punktów i płyty słucha się przyjemnie. Jest zróżnicowanie, jest masa przebojów, a całość to bardzo udana podróż w przeszłości do lat 80.

Ocena: 8.5/10

piątek, 2 czerwca 2017

JORN - Life on death road (2017)

Jorn Lande to jeden z najlepszych wokalistów w heavy metalowym światku, jeden z najbardziej zapracowanych muzyków. Dał się poznać jako frontman power metalowego Masterplan, działał też w różnych projektach jak Allen - Lande czy Avantasia. Jednak Jorn najwięcej zdziałał w swojej solowej karierze. W końcu nagrał pod szyldem Jorn 13 albumów i ma za sobą 17 lat działalności. Przez ten długi okres w jego zespole przewinęło się wiele ciekawych muzyków. Ostatni album zatytułowany "Traveller" był ciekawy i bardzo udany. Tym bardziej wzrosły oczekiwania na nowe dzieło tego fantastycznego wokalisty. Z tamtego składu został sam Jorn i co ciekawe zaprosił do współpracy muzyków, których znamy z Voodoo Circle czy Primal Fear. Czy to oznacza najlepszy album Jorna?

Alex Beyrodt to specjalista od mocnych wyrazistych riffów, od finezyjnych solówek i ciekawych melodii. Mat Sinner to nie tylko świetny basista, ale też pomysłowy kompozytor. Jest też klawiszowiec Alessandro, który nadaje całości klimatu lat 80. Perkusista Francesco Jovino dał się poznać jak solidny pałkarz w zespole Udo czy Primal Fear. Jednym słowem prężny skład, który instrumentalnie daje czadu na nowym albumie Jorna. Mamy ostre riffy, urozmaicone kawałki i wiele ciekawych motywów. Najlepsze jest to, że płyta rzeczywiście brzmi jak miks stylistyki Jorna z poprzednich płyt i primal Fear. Jednym słowem mamy wybuchową mieszankę. Do tego wszystkiego znów Jorn postawił na soczyste i mocne brzmienie.

Ciężko ocenić czy jest to najlepszy album Jorna, ale bez wątpienia jeden z najlepszych. Każdy utwór ma swój charakter i nie ma mowy o graniu na jedno kopyto.  Całość otwiera klimatyczny i rozbudowany "Life on death road". Zaczyna się spokojnie, akustycznie i tak jakoś w stylu Dio. Jednak po kilku sekundach wkracza mocny i ostry riff, który od razu kojarzy się z twórczością Primal Fear. Jest melodyjnie, jest luz i klimat lat 80 co może się podobać. Nieco hard rockowego feelingu mamy w stonowanym "Hammered to the cross". Płytę promował dynamiczny i przebojowy "Love is the remedy", który potrafi zauroczyć ciekawymi zagrywkami Alexa. Riff jest naprawdę wyrazisty i szybko wpada w ucho. Jorn też sprawdza się w spokojnych utworach i "Dreamwalker" to potwierdza. Taka mieszanka ballady i hard rocka.  Jednym z ostrzejszych kawałków na płycie jest zadziorny "Fire to the Sun", ale największym zaskoczeniem jest mroczny i toporny "Imsoluble Maze", który bardziej nawiązuje do twórczości Black Sabbath za czasów Dio. "The slippery slope" to kolejny mocniejszy heavy metalowy kawałek i w takiej stylistyce Jorn czuje się świetnie. Nieco słabszy jest "The optimist", który nic nie wnosi do płyty. Końcówka płyty to przebojowy "Man of the 80s" i klimatyczny "Blackbirds", który jest również bardziej rozbudowanym kawałkiem.

Nowy skład, nowa świeżość i w efekcie mamy naprawdę jeden z ciekawszych albumów Jorna Lande. Nie brakuje przebojów, dynamiki i zadziornych riffów. Całość jest składna i przemyślana. Warto zapoznać się z tym dziełem, zwłaszcza jeśli jest się fanem Voodoo Circle, czy Primal Fear.

Ocena: 8.5/10

ETERNAL CHAMPION - The armor of ire (2016)

Jednym z najciekawszych debiutów roku 2016 okazał się Eternal Champion czyli amerykański heavy metal w epickim wydaniu. Ta młoda formacja przypomina czasy Manilla Road, Savatage, manowar czy Black Sabbath. Stawiają na klasyczne brzmienie, na wyrafinowane melodie i specyficzny wokal. Epickość odgrywa u nich kluczową rolę, zwłaszcza jeśli przyjrzymy się atmosferze jaka panuje na debiutanckim krążku „The Armor Of Ire”. Klimatyczna i utrzymana w stylu lat 80 okładka przywołuje od razu na myśl Manowar i to jest dobry znak. Kapela choć młoda i jeszcze nie doświadczona to działa od 2012 i pewne pojęcie już ma, a na pewno wie jak grać solidny, epicki heavy metal, który zakorzeniony jest w klasycznych rozwiązaniach z lat 80. Eternal Champion to przede wszystkim specyficzny i oryginalny wokalista Jason Terpey, który potrafi budować napięcie. Ciekawa maniera i styl śpiewania już czynią zespół wyjątkowym. Na płycie znajdziemy 8 kompozycji i każda z nich potrafi dostarczyć sporo emocji. Zaczyna się od „I am the Hammer” i już słychać, że zespół wie co chce grać. Dalekie to od ideału, ale słychać dbałość o szczegóły i dobre wyszkolenie muzyków. Co z tego, że brzmi to znajomo, ważne że jest to wysoki poziom. Drugi utwór to „The armor of Ire” i tutaj zespół udowadnia, że potrafi tworzyć hity i nie boją się chwytliwych melodii. Dalej mamy energiczny i epicki „The last king of pictdom”, który nawiązuje do twórczości Iron Maiden. Smaczku płycie na pewno dodają dwa klimatyczne instrumentale w postaci „Shade gate” i „Blood Ice”. Nutka NWOBHM i taka surowość to atuty bardziej dynamicznego „The cold sword”, z kolei „Sign a last song of valdese” jest przesiąknięty doom metalem. To pokazuje, że płyta jest urozmaicona, bardzo klimatyczna i nasycona epickością. Nie jest może to dzieło perfekcyjne, bo nieco może drażnić wokalista, brzmienie może nie jest z górnej półki, ale kompozycje bronią się i bez tego. Ciekawa pozycja w kategorii debiutów roku 2016 jak i epickiego heavy metalu.

Ocena: 7/10

środa, 31 maja 2017

ENBOUND - The Blackened Heart (2016)



Debiutancki krążek szwedzkiej grupy Enbound przeszedł bez większego echa i w sumie nic dziwnego, bo nie był to krążek warty uwagi. Zbyt komercyjny, mało treściwy i bez heavy metalowego uderzenia. Na nowe dzieło przyszło czekać fanom 5 lat i nie był to czas zmarnowany przez młody zespół. Panowie bardziej dopracowali swój styl i rozwinęli to co było słychać na debiucie, czyli progresywny power metal. Jednak riffy i sama konstrukcja utworów bardziej do mnie przemawia. „The Blackened Heart”, który ukazał się w 2016 bije łeb na szyje „And she says gold” z 2011r. Płyta jest mocniejsza, bardziej przebojowa i przede wszystkim bardziej dopracowana. To przedkłada się na to, że sama zawartość jest bardziej dojrzała i o kilka klas wyżej. Początek płyty jest solidny. Zaczyna się od rytmicznego „Falling” w którym słychać ową komercyjność. Dalej mamy serię mocnych, zadziornych i nieco mroczniejszych kompozycji w postaci „Give me light” czy „Crossroads”, które są niezwykle przebojowe i utrzymane w stylistyce power metalu. Martin Floweberg postawił na mocniejsze riffy, na zadziorność i bardziej urozmaicone zagrywki i te zabiegi poskutkowały. Jest w końcu coś atrakcyjnego, co może przyciągnąć słuchacza na nieco dłużej. Dobrze wypada też bardziej podniosły i bardziej rozpędzony „Feel my flame”, który pokazuje jak radzi sobie wokalista Lee Hunter. Odnajduje się w wysokich rejestrach i momentami przypomina Patrika z Bloodbound. „Holy Grail” wyróżnia się prostym, mocnym, bardziej heavy metalowym riffem i w sumie to kolejna mocna kompozycja na tej płycie. Z kolei wypełniaczem jest ballada „The dont really know”, a całość zamyka hard rockowy „Make You so unreal”. Całość jest miła dla ucha i o wiele łatwiejsza w odbiorze. Nie odczujemy znużenia i próby wciskania nam odgrzewanego kotleta. Solidny progresywny power metal, który warto posłuchać w wydaniu Enbound.

Ocena: 7/10

piątek, 26 maja 2017

DEFIANT -- Time isnt healing (2016)

Ukraina coraz lepiej radzi sobie w power metalowym światku i co raz więcej pojawia się kapel grających właśni taki rodzaj heavy metalu. Do tego grona na pewno warto zaliczyć Defiant, który gdzieś krzyżuje patenty dark Moor, masterplan czy Winterstorm. Panowie nie kryją swoich progresywnych fascynacji, co akurat na dobre im wychodzi. Sama kapela działa od 2008 roku i ma na swoim koncie 2 albumy. Ostatnie dzieło „Time isnt healing” ukazał się po 3 latach od debiutu i jest to bardzo udany krążek. Już sama okładka w dość mrocznych barwach przyciąga uwagę i robi wrażenie. Mroczny klimat udziela się też w kompozycjach. Słychać to choćby w otwierającym intrze czy magicznym „Milestones of Time” i tutaj słychać klasyczny heavy/power metal. Fani Gamma ray czy Blind Guardian powinni być usatysfakcjonowani. Wokal jest taki taki nieco szorstki, taki nieco toporny, ale czyni to zespół o wiele ciekawszym. Na pewno bardzo aktywnym muzykiem jest basista Oleg, którego słychać w mocniejszym „Funeral Feast”, czy nieco bardziej progresywnym „The jericho”. Defiant korzysta też z atutów posiadania klawiszowca, dlatego nie brakuje na płycie przestrzeni i melodyjności. Te aspekty dają o sobie znać w tytułowym „Time isnt healing” czy „Dont trust the words”. Na pewno zespół bardzo dobrze wypada w takim nieco ostrzejszym graniu co potwierdza w „The truth and the lie” czy „The soul is burning”, które należy zaliczyć do najmocniejszych punktów płyty. Całość zamyka równie ciekawy i przebojowy „The Eagle”. Defiant może ma jeszcze daleko do czołówki gatunku, może jeszcze nie wszystko im wychodzi, ale są ciekawe pomysły, nie brakuje techniki więc może za jakiś czas znów o nich usłyszymy.

Ocena: 6.5/.10

wtorek, 23 maja 2017

SELLSWORD - and now we ride (2016)

W 2013 roku w Wielkiej Brytanii powstała kolejna ciekawa formacja grająca heavy/power metal i mowa tutaj o Sellsword. W swoich inspiracjach wymieniają Lost Horizon, Iron Maiden czy Sabaton. Stawiają na rycerski klimat, na proste chwytliwe melodie i klasyczne rozwiązania. Ich styl opiera się na pracowitych gitarzystach Henrym i Jacku, a także na specyficznym wokaliście Stuarcie, którzy grają prosto z serca i bez jakiś nie potrzebnych eksperymentów. Zespół w tym roku w końcu wydał swój pierwszy album i „... and now we Ride” to solidne wydawnictwo, które zadowoli maniaków heavy/power metalu w klasycznej formie. Jacek to nasz rodzimy gitarzysta, który potrafi zaskoczyć ciekawymi riffami, czy melodiami. Tak więc odwala kawał dobrej roboty. Okładka debiutanckiego albumu sugeruje że mamy do czynienia z epickim heavy metalem, jednak to nie do końca tak. Jest sporo power metalowych elementów, jest sporo z tradycyjnego heavy metalu. Epickość jest obecna, ale nie przytłacza całości. „The Warrior” to solidny kawałek, który ukazuje melodyjny charakter płyty. W stonowanym i toporniejszym „Battleground” można dostrzec wpływy Sabaton czy Sacred steel. Dalej mamy nieco żywszy i bardziej energiczny „crossing the blades”, czy „Rise and take command”. Równie dobrze wypada rytmiczny „Againts the Wind”, w którym słychać echa żelaznej dziewicy czy Manilla Road. Do grona ciekawych kompozycji warto zaliczyć marszowy „Ashen Hand” czy „The Siege”. Całość zamyka 10 minutowy kolos „Meet Your maker” który bardzo dobrze podsumowuje cały album. „and now we ride” to solidny krążek w kategorii heavy/power metal, z tym że nie ma tutaj czegoś co by rzuciło słuchacza na kolana. Ot co wtórny album, który jest dobrym czaso umilaczem w oczekiwaniu najważniejsze premiery.

Ocena: 6/10

sobota, 20 maja 2017

MIDNIGHT MESSIAH - led into temptation (2017)

W latach 80 obok takich tuz jak Saxon, Angel Witch czy Iron Maiden działało też wiele innych kapel, które spełniało się w NWOBHM. Wiele z nich przepadło w gąszczu innych wydawnictwach, jednak jest kilka formacji, które przetrwały ten trudny okres. W latach 80 działał też zespół o nazwie Elixir, który grał rasowy NWOBHM i nagrał kilka ciekawych albumów, jednak 2012 kapela się rozpadła, a na jej gruzach powstał Midnight Messiah, który założyli gitarzysta Phil Denton i wokalista Paul Taylor. Najlepsze jest to, że niby nowa kapela idzie śladami Elixir, stawia na klasyczne brzmienie, na rozwiązania, które sprawdzały się  w latach 80. Prostota, dynamika i zadziorność to atuty Midnight Messiah. Już debiut był świetny i oddawał ducha NWOBHM i byłem ciekaw jak wypadnie kontynuacja. 4 lata przyszło czekać fanom na "Led into temptation", ale warto było czekać.

Nowy album kipi energią, ciekawymi motywami i potrafi zaimponować klasycznym brzmieniem. Niby mamy tutaj proste melodie, motywy, ale jakoś brzmi to naturalnie, jakby wyjęto to z lat 80. Plusem Midnight Messiah jest, że bazują na korzeniach muzyków czyli Elixir i nie próbują eksperymentować. Tak więc mamy tutaj charyzmatycznego Paula, którego wokal przypomina nieco Biffa z Saxon. Jest też Phil, który stawia na chwytliwe i klasyczne partie gitarowe, które przypominają te z lat 80. Nie ma mowy o nudzie, bo nowe dzieło Brytyjczyków jest dobrze wyważone i każdy znajdzie coś dla siebie.

"Second coming" to coś dla fanów Judas Priest, Saxon i miłośników szybszego heavy metalu. Ostry riff, rozpędzona sekcja rytmiczna to atuty tego otwieracza. Tytułowy "Led into temptation" to ukłon w stronę rasowego NWOBHM, choć nie brakuje tutaj elementów stricte hard rockowych.Nieco mroczniejszy "The sinner must die" przypomina nam najlepsze dokonania Black Sabbath czy Mercyful Fate z okresu "Mellisa". Dalej mamy przybrudzony i zadziorniejszy "Hellbound", hard rockowy "The Merry widow" czy przebojowy "Return of the king". "The dark lands" to również prosty, zadziorny kawałek, który czerpie garściami z Black Sabbath czy Mercyful fate.  Na sam koniec mamy stonowany "Right place, wrong time" i bardziej energiczny  "King of the night".

Solidny materiał, który jest swoistą kontynuacją "the root of the all evil". Jest klasycznie, nie brakuje ciekawych, wciągających melodii, a całość jest spójna i urozmaicona. Nowy krążek jest równie udany co debiut, tak więc fani heavy metalu lat 80, zwłaszcza NWOBHM będą zadowoleni.

Ocena: 8/10

HEAVY JUSTICE - And So We Fall.. (2017)

Czy komuś coś mówi nazwa Heavy Jutstice? Na pewno wiele osób powie, że nie i w sumie nic dziwnego.  Jest to amerykańska formacja, która powstała w 1999r  i jakoś przez ten cały czas pozostawała w ukryciu.  Niby ukazał się debiutancki album "Apocalyze", ale nawet i to nie pozwoliło zespołowi zdobyć większego rozgłosu. Po 4 latach band wraca z nowy dziełem w postaci "And so we fall..". Czy tym razem zespół przebije się przez gąszcz różnych wydawnictw jakie ukazały się w tym roku?

Nowy skład, nowe nadzieje i szansa na pewną świeżość. Zespół zasilił gitarzysta Irvin i perkusistka Michelle. Jednak zespół dalej w najlepsze gra heavy metal, choć jest to bardzo spore uproszczenie stylu kapeli. W ich muzyce nie brakuje elementów stricte thrash metalowych czy power metalowych, tak więc zespół jest bardziej wszechstronny niż się wydaje.  Nowy album ma mroczną szatę graficzną, która rzeczywiście oddaje klimat zawartości. Jest mrocznie, ponuro, zadziornie i momentami topornie. Zespół świetnie się bawi w urozmaicaniu melodii i motywów, tak więc dzieje się sporo, a Heavy Justice ucieka od monotonni. Jeżeli miałbym wskazać na jakieś wady to pewnie wytknąłbym brak jakiś takich rasowych przebojów, co wcale nie oznacza że ich nie ma.  Już otwieracz znakomicie spełnia się w tej roli. "The macabre melody" jest melodyjny, zadziorny i ma w sobie moc power metalu i pazur thrash metalu. Gdzieś w tym wszystkim można doszukać się wpływów Metaliki czy Iced Earth. Drugi kawałek na płycie to "Fall of Giants", który jest bardziej urozmaicony i bardziej pokręcony. Marszowe tempo i ostre riffy nadają charakteru kawałkowi. Irvin i Greg dają czadu i nie zanudzają swoją grą. Jednym z moich faworytów jest rozpędzony i złowieszczy "Davy Jones", który ociera się o ostatnie dzieła Kreator czy Sodom. Jest moc i o to w tym chodzi. Mroczny "Mariana" to taki ukłon w stronę Black Sabbath czy Kinga Diamonda. Ciekawie wypada również nieco toporniejszy "Demon Seed". Muzycy grać potrafią i najlepszym tego dowodem jest instrumentalny "Edge of the inferno", który jest przepełniony ciekawymi melodiami i popisami gitarowymi. Całość zamyka ciężki i energiczny "Bone to Dust", który również ma w sobie sporo elementów thrash metalu, co jeszcze bardziej zaostrza apetyt na kolejne dzieła zespołu.

Debiut nie wzbudzał większych emocji i przeszedł bez echa. Brakowało wiele elementów i całość była nieco chaotyczna. Zespół wyciągnął wnioski i nagrał znacznie ciekawszy album. Jest ostrzej, agresywniej i mamy wiele ciekawych melodii. Jeszcze nie można mówić o perfekcji, ale jest poprawa i to znacząca. "And so we fall..." to solidny album, który zadowoli nawet tych bardziej wymagających.

Ocena: 7/10


DRAGONFORCE - Reaching into infinity (2017)

Wielka Brytania nie należy do państw, w których rodzaj muzyki heavy metalowej określanej mianem power metalu jest bardzo popularny. Ten kraj słynie z ery NWOBHM, z charakterystycznego heavy metalu i hard rocka, z kolei power metal zaczął później się pojawiać i to tak bez większego szału. Jednak kilka kapel udało się przetrwać do czołówki najlepszych formacji grających ten rodzaj muzyki. Na szczycie brytyjskiego power metalu jest bez wątpienia Dragonforce. Działają od 2001 r i dali się poznać jako specjaliści od naprawdę szybkiego grania. Niektórzy nawet posądzają band o przyspieszanie utworów w studio. Chwytliwe melodie, szybka sekcja rytmiczna, rozbudowane pojedynki na solówki Sama Totmana i Hermana Li i wokal Zp Heart stały się szybko rozpoznawalnym znakiem kapeli. Dorobili się 7 albumów, a najciekawsze jest to że kapela prawdziwą rewolucję przeszła wraz z pojawieniem się Marca Hudsona. Nowy wokalista wniósł świeżość, kapela przestała wydłużać utwory na siłę, zaczęła urozmaicać materiał, przestała grać tylko szybko, ale zaczęła stawiać na ciekawe motywy i element zaskoczenia. Nowa jakość Dragonforce zaczęła imponować, bo zespół dojrzał i stał się czymś więcej niż pędzącym do przodu zespołem. Najnowsze dzieło w postaci "Reaching into infinity" to album, który wprowadza zespół w nowe rejony i można potraktować jako punkt zwrotny w karierze zespołu. To niby Dragonforce jaki znamy, ale jednak jest coś nowego.


Jest w końcu na okładce smok, który już dawno powinien się pojawić. Niby nic nowego nie widać, zresztą same brzmienie wydaje się być identyczne jak na ostatnich wydawnictwach. Tutaj większych zmian nie uświadczymy. Sami muzycy dalej trzymają wysoki poziom. Marc nawet jeszcze bardziej się rozwinął i potrafi urozmaicać swoje partie wokalne. Nie ma śpiewania w jednej tonacji. Gitary są bardziej wyważone, momentami bardziej finezyjny i roi się od różnych smaczków. Tak urozmaiconego albumu w historii zespołu jeszcze nie było. Dragonforce stara się wkroczyć w nowe rejony, stara się próbować nowych rzeczy, tak więc nie ma mowy o graniu na jedno kopyto. Co zaskakuje to na pewno to, że nie jest to typowy album tego zespołu,gdzie cały czas atakują nas szybkie petardy. Tutaj jest sporo niespodzianek, które nadają całości innego wymiaru.

Po raz pierwszy panowie postawili na instrumentalne intro i "Reaching into infinity" jest klimatyczne i tajemnicze. Jest nutka progresywności, jest heavy metalowy pazur i w sumie ciężko rozpoznać w tym typowy Dragonforce jaki znamy z poprzednich płyt. Szybko wkracza pierwszy killer, a mianowicie "Ashes of the Dawn". To ten utwór znany jest nam z promocji albumu. Dobry wybór, bo jest to rasowy, szybki, melodyjny Dragonforce jaki znamy. Ostry riff i chwytliwy refren robią swoje. Marc Hudson pozwolił wznieść się zespołowi na wyżyny i to słychać. Ciekawie zaczyna się "Judgment Day", w którym klawisze odgrywają kluczową rolę. Jest nieco futurystycznie, jest bardzo melodyjnie. Sam główny motyw imponuje i gitarowo też mamy ostro cięte partie. Jest bardzo szybko i zadziornie, tak więc mamy radosny Dragonforce, który kochamy. Szybka perkusja rozpoczyna "Astral Empire" i tutaj momentami przypomina się twórczość Gamma Ray, tylko że na sterydach. Utwór śmiało mógłby trafić na poprzedni krążek.Początek "Curse of Darkness" mocno przypomina twórczość Iron Maiden, a sama melodia wygrywana przez klawiszowca przypomina klimatem twórczość Kinga Diamonda. To jest pierwsze bardzo pozytywne zaskoczenia. Do tego jeszcze ta motoryka Gamma Ray czy Helloween. Znakomity przebój i tyle w temacie. To nie koniec niespodzianek. Czy ktoś by pomyślał, że spece od szybkiego grania nagrają swoją pierwszą balladę? "Silence" ma klimat, ma ciekawą linię melodyjną i podniosły refren. Kawał dobrej roboty i pokazanie się z nieco innej, nie znanej nam strony."Midnight messiah" to ukłon w stronę lat 90 i kultowych kapel power metalowych. Radosny, szybki killer, który zachwyca wykonaniem i przebojowością. Refren gra tutaj pierwsze skrzypce. Największy szok doznałem przy kawałku "War". Spokojne wejście rodem z płyt Metaliki, a potem mocny, ostry riff na miarę płyt Overkill, czy Artillery. Jednym słowem Dragonforce wkracza rejony speed/ thrash metalu i wyszło im to znakomicie. Tak ostro i tak energicznie to jeszcze oni nie grali, a sam utwór wpisuje na listę najlepszych kawałków tej grupy. "Land of shattered dreams" to kolejny power metalowy killer, który pokazuje nam Dragonforce w czystej postaci. Taki podręcznikowy przykład jak grać melodyjny power metal. Jak widać zespół próbuje różnych nietypowych rozwiązań i nie boi się próbować innych rzeczy, co zaskakuje. Album bardzo urozmaicony i bardzo nietypowy jak dla Dragonforce. Najlepszym tego dowodem jest 11 minutowy kolos "The edge of the world", w którym sporo się dzieje. Słychać inspirację Iron Maiden czy Gamma Ray. Jest epicki klimat i sporo ciekawych motywów. Trzeba przyznać, że dali radę.Całość zamyka przebojowy "our final stand" który kipi mocą i przebojowością. Znakomite podsumowanie znakomitego albumu.


Godzina szybko zlatuje i szok zostaje długo. Dragonforce stać na balladę i epicki kolos? Potrafią grać jednak coś więcej niż pędzący power metal i słychać że są dojrzalszymi muzykami. Stać ich na urozmaicenie i bardziej wyszukane motywy. Płyta zaskakuje, a przy tym daje się cieszyć muzyką z jakiej Dragonforce gra od lat. Dalej jest to szybki, radosny power metal. Nowe smaczki na plus i płyta jest dla formacji rewolucyjna. Nie ma słabych elementów i można mówić o jednym z najlepszych albumów Dragonforce.

Ocena: 9.5/10

SACRED STEEL - Heavy Metal Sacrifice (2016)

To amerykańska scena metalowa słynie z tego, że znają się na epickim heavy metalu. Omen, Manowar czy Cirith Ungol cisną się od razu na język i w sumie jest sporo kultowych kapel grających taką muzyką. Natomiast Sacred Steel, który również się specjalizuje w tym rodzaju heavy metalu pochodzi o dziwo z Niemiec. Muzycznie przypominają Manilla Road, Omen czy Manowar. Choć już dawno wypracowali własny styl, który nie da się pomylić z innym zespołem. Na ich wyjątkowy charakter składa się przybrudzone brzmienie gitar, epicki klimat i specyficzny wokal Gritta, który napędza Sacred Steel. Mają na swoim koncie 9 albumów i każdy z nich to wartościowe wydawnictwo, które warto znać. Jeżeli o mnie chodzi to ostatni naprawdę udany album tej grupy to „Hammer of Destruction”. Jest tam agresja, dynamika i niezwykła przebojowość. Najnowsze dzieło w postaci „Heavy Metal Sacrifice” to bez wątpienia najlepszy krążek od czasów właśnie „Hammer of Destruction”. Znów słychać agresję, szybkość i tą przebojowość, która cechowała tamten album. Co ciekawe album brzmi dość świeżo, a przy tym są wszystkie symptomy z których słynie band. Sama okładka i brzmienie są identyczne jak na poprzednich wydawnictwach, tak więc tutaj nie odczujemy drastycznych zmian. Natomiast to co jest w środku to kwintesencja epickiego heavy/power metalu. Zaczyna się klasycznie bo od melodyjnego intra w postaci „Glory Ride”. Szybko wkracza mocny, energiczny riff i speed/power metalowa motoryka zaczyna świetny „Heavy metal Sacrifice”. Następnym udanym kawałkiem jest rozbudowany i klimatyczny „The Sign of the Skull”, który oddaje to co najlepsze w tej kapeli. Jonas i jens pokazują tutaj jak zgranym są duetem i jak świetnie się uzupełniają. Sacred Steel zawsze dobrze wypadał w szybkich, agresywnych i troszkę thrash metalowych kompozycjach i to słychać w energicznym „Hail the godz of war” czy „Vulture Priest”. Na płycie nie brakuje chwytliwych melodii co odzwierciedla „Children of The Sky”, w którym nie brakuje nawiązań do Iron Maiden. Sporo dzieje się w dłuższym „Let There be steel”, gdzie zespół proponuje nam liczne przejścia i urozmaicenia. Znaczne przyspieszenie uświadczymy w agresywniejszym „The Dead Walk the earth”. Na koniec warto wspomnieć o klimatycznym i bardziej emocjonalnym „Beyond the gates of ninevah”. Każdy z tych utworów jest dojrzały i potrafi wciągnąć w świat Sacred Steel. Jest znów moc, świeżość i pomysłowość, a to przedkłada się na jakość zawartości „Heavy Metal Sacrifice”. Można ten album wliczyć do grona tych najlepszych w dyskografii Niemców.

Ocena: 8.5/10

ALESTORM - No grave but the sea (2017)

Jeżeli ktoś ma już dość Alestorm i ich pirackiego metalu w folkowym wydaniu, gdzie do głosu dochodzą elementy stricte heavy metalowe jak i power metalowe, ten śmiało może odpuścić najnowsze dzieło Brytyjczyków.  "no gave but the sea" to już 5 album tej intrygującej kapeli. Nie ma mowy o zmianie stylu, ani też o eksperymentach Dostajemy po prostu rasowy album Alestorm z całym pirackim klimatem, dużą dozą dystansu muzyków, a także luzu który przewija się przez wszystkie albumy.  Co znajdziemy na nowym krążku?

Ano, to co zawsze. Charakterystyczny, piracki głos Christophera, ciekawe i chwytliwe melodie, imprezowy klimat, pirackie motywy i atmosfera, a także duża dawka mocnego heavy/power metal o folkowym zabarwieniu. Nie ma nic nowego i to jest pewien minus. Bo troszkę ciężko zaskoczyć słuchacza podanym po raz kolejnym podobnym motywem. Można odnieść wrażenie to wszystko było już na wcześniejszych albumach i to w lepszej jakości. Otwieracz "No grave but the sea" jest przebojowy i napchany ciekawymi melodiami. Dobrze się tego słucha, jednak wkrada się monotonia i wtórność. Drugi kawałek na płycie to "Mexico", który promował album i w sumie jest to rasowy Alestorm. Jest radosna melodia, piracki klimat i imprezowy feeling. Więcej agresji i zadziorności uświadczymy w marszowym "To the end of the world", który wypada ciekawiej niż dwa pierwsze utwory. Kawałek nawiązuje do debiutu co bardzo cieszy. "Alestorm" na pewno wyróżnia się harsh wokalem i ostrzejszym charakterem, ale ciężko mówić tu o zachwycie. Dużo pirackiego klimatu i folku mamy w "Bar und imbiss" i dopiero serce zaczyna szybciej bić wraz z rozpędzonym "Pegleg Potion", który ma charakter bardziej power metalowy. 6 minutowy "Man the pumps" też nie wzbudza większych emocji i raczej można mówić o solidnym, dłuższym utworze. Jasnym punktem płyty jest dynamiczny i przebojowy "rage of the pentahook". "Treasure island" to nie cover Running wild i nie jest to też taka perełka jaką stworzył Rolf. Niby jest to długi utwór i bardziej rozbudowany, to jednak nie rzuca na kolana.

Wszystko zagrane poprawnie i nie ma jakiś elementów zaskoczenia. Alestorm gra swoje, ale staje się to trochę nudne i pozbawione pomysłowości. Płyta z serii posłuchać i zapomnieć, a szkoda, bo można było to zrobić znacznie lepiej.

Ocena: 5/10

środa, 17 maja 2017

FIRE ROSE - Devil on high heels (2016)

Szwajcarski hard rock czy heavy metal zawsze cieszy się sporym zainteresowaniem i w sumie nic dziwnego, bowiem można trafić na sporo wartościowych zespołów. Ostatnim takim miłym zaskoczeniem był „The devil on high heels”, choć to tylko debiutancki album. Jest to młoda formacja, która gra dynamiczny i przebojowy hard rock z domieszką heavy metalu. Niby nic odkrywczego, niby dużo w tym lat 80 i wpływów Dokken, Motley Crue, Wasp czy Pretty Maids. Jednak panowie znają się na swojej robocie i wszystko wyszło im bardzo naturalnie. Płyta szybko zapada w pamięci i spora w tym zasługa lidera grupy czyli Simona Giesa i to on w sumie odpowiada za warstwę instrumentalną. Stawia na profesjonalizm, na przebojowość i chwytliwe melodie, a to sprawdza się idealnie. Fire Rose to również świetny i utalentowany wokalista Pascal Dahindens, który ma taką naturalną chrypę. To wszystko przedkłada się na poziom i jakość prezentowanej muzyki. Już sam otwieracz „Wheel on fire” brzmi jak kawałek stworzony w latach 80. Bardzo prosty w swojej formule i niezwykle przebojowy, przez co zapada na długo w pamięci. „Fire'n Ice” jest już bardziej toporny, bardziej skierowany do fanów Accept czy Wasp. Zespół odnajduje się w rockowym i luzackim graniu w stylu Ac/Dc co pokazuje w „Don't need somebody”. Nie mogło zabraknąć szybszego heavy/speed metalowego grania i „Heavy Metal Still burns” brzmi jak kawałek stworzony przez Doro w czasach Warlock. Na płycie jest sporo treściwych przebojów, które śmiało mogłyby podbić radiostację. Dobrym tego przykładem jest „Fades to Grey” czy „Failing”, który przywołuje na myśl Accept czy Hammerfall. Nawet ballada „I love you” brzmi naturalnie i niezwykle klimatycznie. Trzeba przyznać, że panowie odrobili zadanie domowe. Kolejnym świetnym szybkim killerem na płycie jest melodyjny „Light of hope” czy rytmiczny „Together we stand”, który też dostarcza sporo frajdy słuchaczowi. Całość zamyka „We are Wild”, który osadzony jest w twórczości Judas priest i w sumie to też sprawdza się w muzyce Fire Rose. Ten szwajcarski band nie gra niczego oryginalnego, ale taka wzruszająca wycieczka do lat 80 też czasami jest potrzebna. Fire rose robi to profesjonalnie i nie boi się ocierać o wtórność. Ich muzyka jest prosta, przebojowa i trafia w serce słuchacza. Bardzo dobry start.

Ocena: 8.5/10

niedziela, 14 maja 2017

FEANOR - We are heavy metal (2016)

Ileż to jest kapel, które czerpią garściami ze świata Tolkiena. Czasami jest to coś więcej w postaci tekstów utworów, a czasami jest to tylko nazwa kapeli. Ten pisarz ma spory wpływ na wyobraźnię muzyków. Feanor to postać z „Silmarilliona” i ta nazwa została przywłaszczona przez argentyński band grający epicki, true heavy metal. Muzycznie przypominają Wizard, czy Manowar aniżeli Blind Guardian. Mają na swoim koncie 3 albumy, a ostatnio wydali „We are Heavy metal”, który ukazał się po 6 latach milczenia. To wydawnictwo przyciąga uwagę choćby z tego względu, że zespół zasilił nowy perkusista Frank, a także wokalista Sven'D Anna, który jest nam znany z Wizard. Ostatnie płyty Wizard były średniej klasy i jakoś mi nie odpowiadały. Feanor stara się przypomnieć stare dokonania Wizard i te ich nawiązania do Manowar. Jest to tutaj wszystko to co powinno być w takim true heavy metalowym wydawnictwie. Jest charyzmatyczny wokalista, jest odpowiednie soczyste brzmienie i ten bojowy klimat. Sama płyta naprawdę dobrze wypada na tle dokonań Wizard czy Manowar. Tytułowy kawałek „We are heavy metal” to dobry otwieracz, a przede wszystkim wizytówka płyty. Tutaj od razu dowiadujemy się czego naprawdę należy się spodziewać po płycie. Stonowany, marszowy „Eol the dark” przypomina mi pierwsze albumy Manowar. Jest ta naturalność, jest bojowy klimat i ciekawe przejścia. Jeszcze lepiej wypada niezwykle dynamiczny „The Discepline of Steel” czy epicki i mroczniejszy „Dagor Nuin Giliath” czy klimatyczny „White and blue”. Nie ma mowy o graniu na jedno kopyto i uświadamia nas o tym bardziej hard rockowym „Crying Games”. Do grona ciekawych kompozycji na pewno warto zaliczyć epicki „The Visitors” czy petardę w postaci „The Epic of gilgamesh part I”, który wieńczy album. To wszystko potwierdza jak udany jest nowy album Feanor, który zadowoli fanów Manowar czy Wizard. Warto obczaić „We are Heavy metal”, bowiem nikt nie powinien się zawieść na tym wydawnictwie.

Ocena: 8/10

sobota, 13 maja 2017

PALADINE - Finding Solace (2017)

Jaka jest recepta na dobry epicki heavy/power metal? Każdy zespół z tego gatunku pewnie ma sobą, ale są pewne cechy które są powielane. Klimat, a najlepiej taki rycerski, powiązanym ze światem wojen czy historii. Nie może się obejść bez urozmaiceń i wszelkiego rodzaju zmian temp. W takich przypadkach też bardzo istotny jest wokal, który potrafi budować napięcie i nadać całości podniosłość. Gdy spojrzy się na młody grecki zespół o nazwie Paladine to można stwierdzić, że mają w sobie to wszystko i drzemie w nich potencjał. Dowód nie trzeba daleko szukać, bowiem wystarczyć odpalić debiut w postaci "Finding Solace".

Nie ma tutaj czegoś, czego bym już nie słyszał. Nie ma odkrywania nowych rejonów, nie ma też rzucania się na oryginalność i udawanie kogoś kim się nie jest. Grecki band stawia na uczciwość i autentyczny materiał. Słychać, że jest to muzyka prosto z serca, taka jaka gra im w sercach. Można się w ich muzyce doszukać wpływów Manowar, Majesty, czy Hammerfall, ale gdzieś w tym wszystkim są sobą i mają swój charakter. Przede wszystkim panowie potrafią wmieszać w to wszystko niemiecką toporność, tak więc i zapędy Accept można doszukać się w niektórych momentach. Wokal Nicka też sprawia, że Paladine jest do rozpoznania i odróżnienia od innych kapel. Jest to wokal nieco zadziorny, taki nietypowy i nie ma mowy o jakiejś kopi wielkiego wokalisty.

Taka płyta powinna otwierać się klimatycznie, z wyczuciem bez chaosu. "Dragonrider" zaczyna się epicko, niczym ballada Blind Guardian. Jednak z każdą sekundą napięcie rośnie, a kiedy wkraczają gitary to od razu można poczuć moc. 7 minutowy kolos na wstępie sprawdza się i to jeszcze jak. Jeszcze więcej energii i zadziorności ma w sobie "Masters of present and past". Znakomity refren wciąga nas w świat fantasy i o to chodzi. Na płycie nie brakuje petard heavy metalowych i to pokazuje właśnie "Knight Of Black Rose".  Niby prosto i dość wtórnie, ale jak to się sprawdza. Marszowe tempo i zapędy Manowar można doszukać się w bardziej klasycznym "Paladine". Jest jeszcze klimatyczna i akustyczna ballada "Finding Solace", która przyciągnie uwagę fanów Blind Guardian."Midnight Sky" to ukłon w stronę Iron Maiden i nawet początek zalatuje "The Clayirvoant". Jest melodyjnie, szybko i przebojowo i to chodzi. Całość zamyka "The Metalizer", który ma coś z ostatnich płyt Judas Priest.

Paladine na swoim debiucie serwuje prawdziwą heavy metalową ucztą. Piękna okładka to tylko początek prawdziwej przygody. Dla fanów Hammerfall, czy Majesty pozycja obowiązkowa. Soczysty epicki heavy metal w tradycyjnym wydaniu.

Ocena: 8.5/10

CROMONIC - Time (2017)

Kiedy ktoś mówi power metal to od razu na myśl przychodzi Europa i lata 90. Kultowe albumy Gamma Ray, Hellloween, Edguy, Sonata Arctica, Stratovarius czy Rhapsody. To słodkie melodie, szybkie tempo, chwytliwe refreny i duża dawka pozytywnej energii. To świat magii, czarodziejów, smoków, fantasy, a czasami nawet sience fiction. Dzisiaj już coraz ciężej o zespoły, które wzbudzają podobne emocje co zespoły z lat 90, co raz trudniej dostać power metal w takiej formie, jaką otrzymywaliśmy w latach 90. Szwedzki Cromonic jednak pokazał w tym roku swoim debiutem "Time", że można.

Cromanic to szwedzki band, który  swoje narodziny miał już w 2005r i właściwie genezy należy szukać nawet dalej bo w zespole Fretarnia. W cromanic działał przecież Bo Pettersson i Tomas Wappling, którzy działali w Fretarnia. Obecnie w zespole mamy gitarzystę  Patrika Von Porata i wokalistę Pasi Humppiego, którzy również znani są z Fretarnia. Akurat to, że pojawiają się muzycy tego nieco zapomnianego zespołu to jest bardzo dobry znak. "A nightmare Story" to taka perełka power metalu z roku 2002 i jeden z kultowych albumów, który każdy fan tego gatunku powinien znać. Od tamtego czasu jakoś tak było cicho o Fretarnia, ale teraz mamy Cromonic, który dopisuje kolejny rozdział tej formacji. Sama muzyka nie wiele odbiega, choć jest bardziej melodyjna, nieco słodsza, ale jakość, styl jest niemal identyczny. Patrik dalej ma w sobie to coś, dzięki czemu riffy są chwytliwe, proste a zarazem pełne polotu i finezji. Melodie same trafiają do nas. Do tego wszystkiego mamy niezwykłego Pasiego, który potrafi nadać utworom mocy i przestrzeni. Wszystko by stworzyć perełkę power metalu jest tutaj obecne. Brzmienie czyste i podrasowane, dzięki czemu wszystko jest bardziej przejrzyste i łatwiejsze w odbiorze. Okładka nieco tajemnicza i sugeruje nam jakiś progresywny materiał, jednak prawda jest inna.

Wejście w postaci "Another World" nasuwa nieco otwarcie płyty "Stalingrad" Accept. Jednak po paru sekundach wiadomo co jest grane. Power metal z lat 90 w najlepszym wydaniu odżywa na nowo. Szybkie tempo, lekkość płynąca w partiach gitarowych i zadziorny wokal, który nadaje odpowiedniego tonu i charakteru całości. Refren nieco znajomy i oklepany, ale czy to ma jakieś znaczenie? Na taki power metal zawsze jest głów i wciąż słuchacze nie są nasyceni. Nieco magii i tajemniczości mamy w klimatycznym "Time". Jednak nie jest to powieść grozy jak w utworze Mercyful Fate. Oj nie, panowie wolą uderzyć w klimaty Sonata Arctica, czy stratovarius. Tutaj nawet klawisze są bardziej uwypuklone i to one odgrywają kluczową rolę. Sam utwór potrafi przypomnieć Axxis z czasów "Time Machine". Z pewnością jest to bardziej urozmaicony kawałek z taką nutką progresywności. Kolejny znakomity motyw klawiszowy mamy w klimatycznym i bardzo melodyjnym "Tale of Pain". Utwór potrafi nawiązać do Masterplan czy Dark Moor, co jest sporą zaletą. Pasi pokazuje pazur w ostrym i bardziej toporniejszym "Mental Cry" w którym można doszukać się wpływów Persuader. Na płycie nie brakuje przebojów godnych twórczości Gamma Ray czy Helloween i dowodem tego jest choćby "Revenant". Z kolei "Paradise" i "The Hunt" to przejawy epickości na płycie. Nieco bardziej rozbudowane utwory o stonowany tempie, w którym nie brakuje progresywnego zacięcia. Na koniec jest jeszcze bonus w postaci "Dragonsong", który pełni rolę ballady.

Muzycy z Fretarnia nie próżnowali i nagrali album bez skazy. Wybrzmiewa na "Time" doświadczenie, znajomość gatunku i pracowitość. Panowie odświeżyli nam lata 90 i power metal tamtych lat. Nie ma słabych kompozycji, każdy utwór jest na wagę złoto. Cromonic jeszcze nikomu nic nie mówi. Jednak poczekajmy jak fani zaczną łączyć fakty i przypomną sobie Fretarnia. Sukces murowany!

Ocena: 9/10

czwartek, 11 maja 2017

ETERNAL IDOL - The unrevealed guest (2016)

W roku 2016 z inicjatywy wytwórni płytowej Frontiers i Fabio Lione znanego z Rhapsody of Fire powstał zespół Eternal Idol. Oczywiście nazwa została zaczerpnięta z twórczości Black Sabbath. Bardziej można na to spojrzeć jak na Hollow Haze w nowej formie i z nową nazwą. Muzycy którzy tworzą Eternal Idol to w zasadzie członkowie tego włoskiego zespołu, grającego symfoniczny metal z dużą dawką progresywności. Hollow Haze jakoś nigdy specjalnie nie przypadł mi do gustu, ale teraz Fabio Lione podziałał na moją wyobraźnię. Ostatnie dokonania Rhapsody of Fire czy Angra były wartościowe dlatego liczyłem, że i debiutancki album Eternal idol w postaci „The Unrevealed Guest” będzie ciekawym wydawnictwem.

Nie da się ukryć, że nie jest to dzieło kompletne czy też płyta, która podbije serca fanów Rhapsody czy fanów power metalu. Pojawiają się symptomy symfonicznego metalu czy power metalu, ale dominuje w sumie progresywność i taka wszelaka nowoczesność. Ciężko przez to się przebić, zwłaszcza że muzycy nie dbają specjalnie o przebojowość czy dynamikę utworów. Na pewno też irytuje wokalistka Georgia, który momentami przeszkadza tylko Fabio w partiach wokalnych. Trudno znaleźć plusy i jakieś pozytyw, ale kilka kompozycji jest wartościowych. „Evil tears” jako otwieracz sprawdza się, choć pierwsze moje skojarzenia to Nightwish. Dużo podniosłości i ciekawych przejść ma „Awake in Orion”, ale też jest sporo niedociągnięć. Troszkę power metalu mamy w „is the answer far from god?” czy przebojowy „Hall of Sins”. Na płycie znajdziemy też mroczniejszy „Blinded”, stonowany „Desidia”, czy klimatyczny i romantyczny „A song in the wind”. Całość zamyka „Beyond”, w którym panuje ciekawy i tajemniczy klimat, który wciąga. Dzieje się sporo i to dobre zwieńczenie płyty.

Nie jest to coś co zadowoli fanów Rhapsody i chyba Eternal Idol jest skierowany do maniaków Hallow Haze, czy muzyki progresywnej. Sporo tutaj komercji i takiej rockowej lekkości. Mało w tym power metalu, a szkoda bo mogło być znacznie ciekawej niż jest.


Ocena: 5.5/10

poniedziałek, 8 maja 2017

DREAMTALE - Seventhian ...memories of time (2016)

Od kiedy w fińskim Dreamtale pojawił się wokalista Erkki i gitarzysta Seppo to zespół zaczął lepiej funkcjonować, a ich muzyka stała się jeszcze bardziej dynamiczna i przebojowa. To właśnie od czasu wydania „Phoenix” zespół wydaje coraz lepsze albumy i każdy z nich to kawał energicznego i słodkiego power metalu, który wprawia w dobry humor. Zespół nie kryje swoich fascynacji Stratovarius, Freedom Call, czy Gamma Ray. Mimo tego udało im się stworzyć własny styl i stać się jednym z najbardziej rozpoznawalnych kapel grających power metal. Na nowe dzieło w postaci „Seventhian...Memories of Time” przyszło czekać nam 3 lata. Jest to dwupłytowe wydawnictwo, gdzie druga płyta zawiera kawałki z pierwszych albumów. Najważniejszą częścią jest jednak pierwszy cd z nowymi utworami. Właśnie na tym pierwszym krążku chciałbym się skupić. Erkki mimo upływu lat wciąż zachwyca swoją formą i manierą wokalną. Jego głos sprawia, że Dreamtale jest jedyny w swoim rodzaju. Na nowym albumie sporo dobrej roboty odwalają gitarzyści Rami i Seppo, którzy nie ograniczają się do jednego motywu czy oklepanych melodii. Tak więc można natknąć się na chwytliwe melodie i zadziorne riffy, które zapadają w pamięci na znacznie dłużej. Dreamtale to nie tylko świetne partie gitarowe i wyjątkowy głos Erkki, to również melodyjne i słodkie partie klawiszowca Akseli. To właśnie on odpowiada za niezwykłą melodyjność na płycie, a także za słodki wydźwięk całości.

Jeśli chodzi o kompozycje to mamy dynamiczny „Dreality” w roli otwieracza, który ma nieco w sobie z dyskotekowych przebojów. Jakoś to nie przeszkadza, bo właśnie taki jest dreamtale. Bardziej cenię sobie kawałki w stylu „For our future”, który nasuwa twórczość Gamma Ray czy Helloween. Nieco wycofane klawisze i już kompozycja zyskuje na mocy i zadziorności. Kawałek napędza chwytliwy i wciągający refren, a także mocny riff. Co z tego, że taki „October is mine” jest kiczowaty, skoro potrafi zauroczyć przebojowością. Album jest urozmaicony i nie ma mowy o graniu na jedno kopyto. Pierwszym miłym zaskoczeniem jest nieco hard rockowy „Picnic Inferno”w którym zespół przemyca patenty Rainbow czy Deep Purple. Wyszła z tego niezła mieszanka. Echa Gamma Ray czy dawnego helloween można uświadczyć w niezwykle melodyjnym i lekkim „true life”. Trzeba przyznać, że jest to idealna kompozycja na koncerty. Nieco progresywny i bardziej nowoczesny Na płycie nie brakuje power metalowych petard i jedną z takich na pewno jest „Fusion illusion” czy „Embrace my scars”, który wieńczy album. Z takich nieco bardziej stonowanych i hard rockowych kawałków mamy „Names on the Wall” czy „greenback hunter”. Duży plus tego wydawnictwa to bez wątpienia różnorodność i spora przebojowość.

Dreamtale wciąż jest w bardzo dobrej formie i po raz kolejny potwierdza swoim albumem, że są jednym z najbardziej pracowitych zespołów, którzy wiedzą czego chcą i wiedzą jak to osiągnąć. „Seventhian..memories of time” to płyta dynamiczna, bardzo power metalowa i oddające to co najlepsze w dreamtale i power metalu. Finowie umocnili swoją pozycję, więc pozostaje nam już tylko czekać na kolejny świetny album z ich strony.

Ocena: 9/10

niedziela, 7 maja 2017

CHRONOMANCY - Age of Chivalry EP (2017)

Grecki Chronomancy to zespół, który idzie w ślady Ross The Bossa i Manowar. Stawiają na epickość, na podniosły klimat i ciekawe riffy. Działają od 2010 r. i mają już za sobą naprawdę udany debiut "Here and now". Zespół kuje żelazo póki gorące i efektem tego jest mini album "Age of Chivalry". Klimatyczna, rycerska okładka jest tutaj idealnym odwzorowaniem tego co znajdziemy na płycie.

Ciężko sobie wyobrazić ten zespół bez takich osobistości jak wokalista Yiannis, Mary, czy duetu gitarowego, który tworzą Tyrtaues i Yiangos. Gitarzyści stawiają na podniosłe riffy, na klasyczne rozwiązania i epicki klimat. Jest dbałość o technikę, ale też o wykonanie. Z kolei Mary nadaje kompozycjom mrocznego klimatu i takiej tajemniczości. Kompozycje dzięki niej nabierają przestrzeni i melodyjności. Epickość i cały ten rycerski klimat jest piętnowany przez wokalistę Yiannisa, który ma w sobie to coś, co od razu nakreśla nam jaki rodzaj heavy metalu słuchamy. Idealnie dopasowany wokal. Nowy materiał to właściwie kontynuacja tego co było na debiucie, ale też pewne kosmetyczne ulepszenia. Brzmienie, riffy, czy partie Mary są tym co jest lepsze w porównaniu do debiutu. Płytę otwiera klimatyczne intro "Emperor of the fanding Sun", a potem mamy zadziorny i nieco toporniejszy "March of the Swordmaster", który nasuwa na myśl twórczość Manowar. Sporo dzieje się w klimatycznym i emocjonalnym "The once and future king", który ukazuje melodyjne oblicze zespołu. Nieco żywszy i bardziej przebojowy jest "Percival" i jest to jeden z ciekawszych momentów płyty. Chronomancy wie jak stworzyć epicki klimat, jak wykreować ten rycerski feeling i słychać to w marszowym, wręcz bojowym "Deaths Head". Całość zamyka klimatyczna ballada "Library of oak trees".

Nie jest to może coś nowego, może nie jest to materiał idealny, bo znajdą się pewne uchybienia, ale i tak jest to pozycja ciekawa. Jeśli kocha się twórczość Manowar i wszelkiego rodzaju epicki heavy metal to trzeba obczaić co gra obecnie Chronomancy. "Age of Chivarly" to pozycja godna uwagi.

Ocena: 7/10